orthographus
orthō̆grăphus, a, um, adj., = ὀρθόγραφος,
- orthographic (post-class.): veritas, Mart. Cap. 1, § 65.—
- II Subst.: orthō̆-grăphus, i, m., = ὀρθογράφος, an orthographer, Cassiod. Orthogr. p. 2320 P.
orthographus, a, um (ὀρθογράφος), richtig schreibend, veritas, Mart. Cap. 1. § 65. – subst. orthographus, ī, m. (ὀρθογράφος), der Rechtschreiber, Orthograph, Cassiod. orthogr. (VII) 209, 11 K.
B ‥ per digammon scribi veterum auctoritas ~orum testatur
grammaticorum et ortograforum disciplinas
sacra sophia etiam opulentissime inlustrium chronograforum ortographorumque instructi
ortogravorum,rihtwriterum
dicor [MS: decor ] Donatus sum radix grammaticatus, / ortographusque vocor Dindimus hicque locor
non hic ortographus [gl.: i. rectus gramaticus ], sed agrammatus esse probatur
orthŏgrăphus, a, um (ὀρθογράφος), relatif à lʼorthographe, orthographique : Capel. 1, 65 || subst. m. , orthographiste, celui qui enseigne lʼorthographe : Cassiod. Orth. 12, 209, 11.