paradisiacus
părădīsĭăcus, a, um, adj. [paradisus],
- of or belonging to Paradise, Paradisiacal: rosae, Ven. Fort. Carm. 6, 8, 1: Paradisiaca sedes, Paradise, Alc. 1, 298.
paradīsiacus, a, um (παραδεισιακός), paradiesisch, Alcim. Avit. poëm. 1, 300. Ven. Fort. carm. 6, 8, 1.
in paradysiacum surgendo reduceret hortum
quatuor ‥ filiae sanctae ‥ velut ~iaci fontis flumina quadrifida emicuere
nec paradysiacos virtutum cursibus amnes
maluit ‥ ~iacam amissionem vigili munire custodia
qui duo serta ex paradysiacis floribus tecta suave olentibus detulit
iam paradisiacam primus petit incola sedem
paradisiacas quae capit auris opes?
multo magis ambiunt adipisci ~ica gaudia
~iace jocunditatis amenitate
hortulanus Mariae, vinitor virginis filiae Judae et plasmator amoenitatis paradysiacae
odore, qualem nec cinnama nec balsama spirant, sed ~iaco
ut ‥ generosum animum ‥ ipsius ~ice voluptatis aspectibus fovere valeret
părădīsĭacus, a, um, du paradis terrestre : Avit. Carm. 1, 300 || du paradis, séjour des bienheureux : Fort. Carm. 6, 8, 1.
Qui exigente propria culpa amiserat Paradisiaca gaudia.Francisci Arnonis Scutum Canon. apud R. Duellium lib. 1. Miscell. pag. 12 :
Scio, inquam, tales, qui inter jejuniorum ac lectionum et orationum studia ac cætera spiritualium exercitationum commercia crebrius ac diutius odores Paradisiacos naribus hauserint.Alcimus Avitus lib. 1. 300 :
In Paradisiaca ponuntur sede parentes.
Vester vero reditus intonuit menti nostræ velut Paradisiacæ reversionis ineffabilis concentus.