parento
parento, to offer a solemn sacrifice in honor of dead kindred
părento, āvi, ātum, 1, v. a. [2. parens], to offer a solemn sacrifice in honor of deceased parents or relatives (cf.: lito, sacrifico).
- I Lit.: cujus sepulcrum usquam exstet, ubi parentetur, Cic. Phil. 1, 6, 13: parentemus Cethego, id. Fl. 38, 96: Februario mense mortuis parentari voluerunt, id. Leg. 2, 21, 54: hostiā maximā parentare, id. ib. 2, 21, 54; Cenot. Pis. in Inscr. Orell. 643: mortuis certe interdiu parentatur, Sen. Ep. 122, 3; Plin. 18, 12, 30, § 118: non sacrificamus, nec parentamus: sed neque de sacrificato et parentato edimus, Tert. Spect. 13.—
- II Transf., to revenge the death of a parent or near relative by that of another, to make therewith an offering to his manes: praestare omnes perferre acerbitates, quam non civibus Romanis, qui Genabi perfidiā Gallorum interissent, parentarent, Caes. B. G. 7, 17 fin.: parentandum regi sanguine conjuratorum esse, Liv. 24, 21; Curt. 7, 2, 29; 5, 6, 1: viginti legionum sanguine fratri parentare, Sen. Polyb. 16 (35), 2; Just. 12, 15, 6: ejus supplicio uxoris Manibus parentavit, id. 39, 3, 12; so, Manibus eorum vastatione Italiae, etc., Flor. 2, 6, 8; 3, 21, 20: Memnonis umbris sollenni caede, Ov. Am. 1, 13, 3: eorum manibus sanguine, Amm.15, 8, 6.—
- B Trop., to appease, satisfy, etc.: internecione hostium justae irae parentatum est, Curt. 9, 5, 20; Flor. 2, 6, 8; 3, 21, 20; Just. 13, 3, 10; Petr. 81, 6.
parento, āvī, ātum, āre (parens), I) Eltern, Anverwandten u. übh. teueren Personen an ihrem Grabe ein feierliches Totenopfer (parentalia) darbringen, mortuis, Cic. u.a.: quibus ius ibi parentare, Varro LL.: Accae Larentiae publice, Varro LL. – II) übtr., jmdm. ein Totenopfer bringen = seinen Tod durch den Tod eines anderen rächen, Cethego, Cic.: u. übh. gleichs. ein Opfer zur Befriedigung bringen, umbris, die Sch. versöhnen, Ov.: iniuriae suae, Petron.: luxuriae, Sen.
părentō, (12) āvī, ātum, āre (părens), intr., célébrer une cérémonie funèbre, faire un sacrifice en lʼhonneur dʼun mort : parentemus Cethego Cic. Fl. 96, honorons la cendre de Céthégus || [fig.] apaiser les mânes de qqn, venger [avec dat.] : Cæs. G. 7, 17, 7 ; parentandum regi sanguine conjuratorum esse Liv. 24, 21, 2, quʼil fallait apaiser les mânes du roi en immolant les conjurés ; iræ parentare Curt. 9, 5, 20, satisfaire la colère [par le massacre des ennemis].
- 1. (bij het graf v. ouders of verwanten) een dodenoffer brengen; ➤ hostiā maximā ~;
- 2. (metaf.) genoegdoening geven, wreken (m. dat.) [civibus; iniuriae suae; irae bevredigen].
parentō —, ātus, āre
- 2 parens, to offer a solemn sacrifice in honor of dead kindred: sepulcrum ubi parentetur: hostiā maximā parentare. —To bring an offering to the dead parent, avenge the dead: civibus Romanis, qui perfidiā Gallorum interissent, Cs.: parentandum regi sanguine coniuratorum esse, L.: Memnonis umbris caede, O.— Fig., to appease, satisfy: internecione hostium iustae irae parentatum est, Cu.