patagiarius
pătăgĭārĭus, ii, m. [patagium],
- a border-maker, Plaut. Aul. 3, 5, 35 (509); Inscr. Don. cl. 8, n. 78; ct. Fest. s. v. patagium, p. 221 Müll.
patagiārius, iī, m. (patagium), der Bortenmacher, Tressenmacher, Plaut. aul. 509; vgl. Paul. ex Fest. 321, 2.
pătăgĭārĭus, (16) ĭī, m. (patagium), frangier : Pl. Aul. 509 ; P. Fest. 221.