patagiatus
pătăgīātus, a, um, adj. [patagium],
- ornamented with a border: tumca, Plaut. Ep. 2, 2, 47 (227); cf. Fest. s. v. patagium, p. 221 Müll.
patagiātus, a, um (patagium), oben mit einer Borte (Tresse) versehen, tunica, Plaut. Epid. 231 G.; vgl. Paul. ex Fest. 221, 2.
pătăgĭātus, (16) a, um (patagium), frangé, orné de franges : Pl. Epid. 231 ; P. Fest. 221.