patripassiani
pā̆trĭ -passĭāni, ōrum, m. [paterpatior],
- believers in the doctrine of Noëtus, that the Supreme Father suffered in the death of Jesus, Isid. Orig. 8, 5, 41.
Unde eos etiam,. Vetus auctor Consultationum, sive altercationum inter Zachæum Christianum, et Apollonium Philosophum lib. 2. cap. 11 :inquit Ferrandus Diac. in Epist. ad Severum, Patripassianos appellari vetustas ostendit
Adde S. Cyprianum in Epist. ad Jubaianum de baptizandis Hæreticis, Marium Mercatorem in Anathematismo Nestoriano § 20. Agunt de iis præterea Ruffinus Aquileiensis de Symbolo et in Apologia Ensebii Pamphyli pro Origene, Faustus Regiensis de Ratione fidei, Marius Victorinus lib. 1. Adversus Arium, Rupertus lib. 11. de Divin. offic. cap. 11. Isidorus lib. 8. cap. 5. Papias inPatripassianus esse quidem astruit Patrem, sed ipsum mox esse sibi Filium, atque eumdem ab inita substantia, in nativitatem passionemque descendere, sanctum perinde Spiritum etiam in persona eundem esse, non tertium.
Deipassianidicuntur Marcellino Comiti in Anastasio.