patritus
patritus, of a father
pătrītus, a, um, adj. [pater, like avitus from avus],
- of one's father or forefathers (an archaic word, which, however, in Cic. Tusc. 1, 19, 45, is suspected without sufficient cause): avito ac patrito more, Varr. ap. Non. 161, 6: secundum leges patritas, id. ib. 161, 8: patrita et avita philosophia, Cic. Tusc. 1, 19, 45: res, id. Verr. 1, 5, 13 (Klotz); Lex. Thor lin. 28: subleva misericordiā aetatem familiarem tibi et patritam, Front. Ep. ad Amic. 2, 6 fin.: in sedem patritam referri, Arn. 2, 87: Jesum Valentiniani cognominant Soterem de patritis, after the example of their fathers or forefathers, Tert. adv. Val. 12.
patrītus, a, um (pater), väterlich, avito ac patrito more, Varro sat. Men. 258: secundum leges patritas, Varro bei Non. 161, 8: patrita illa atque avita philosophia, Cic. Tusc. 1, 45: aetas tibi familiaris et patrita, Fronto ep. ad amic. 2, 7 (6) extr. p. 198, 15 N.: patrita sedes, Arnob. 3, 62. – Plur. subst., patrīta, ōrum, n. (sc. nomina), Patronymika, Tert. adv. Valent. 12.
pătrītus, a, um (pater), du père, paternel : Varro Men. 258 ; Cic. Tusc. 1, 45.
patrītus
adj.
- pater, of a father: philosophia.