peccamen
peccāmen, ĭnis, n. [pecco],
- a fault, sin (late Lat.): omnium peccaminum venia, Hilar. in Matt. 18, 10; 25, 5; Prud. Ap. 979; id. Cath. 9, 96; Hier. in Job, 30.
peccāmen, inis, n. (pecco), der Fehler, die Sünde, Prud. apoth. 911 u.a. Eccl.: Plur., Prud. ham. 619 u.a.
quare tantas ~inum regiae cervici sponte, ut ita dicam, ineluctabiles, celsorum ceu montium, innectis moles?
qui prece flagranti torrent peccamina vitae
omnia flagitiorum suorum propria ~ina
enormes ~inum spinas post baptismi sacramentum depulit
qui se ipsum vinculis ferreis astrinxit ut subditi a vinculis ~inum solverentur
tot seditiones et scandala, immanitate ~inum exigente, undique modernis temporibus suscitavit
da nobis intercessionibus eorum omnium veniam pecaminum
pro absolutione ~inum meorum
ad ~inum [AS: ] veniamsynna
in remissionem omnium ~inum
in virtute obediencie sancte et vestrorum remissione ~inum
veniam suorum ~inum et remissionem
peccāmĕn, ĭnis, n. (pecco), péché : Prud. Apoth. 911 ; Ham. 619.
Idalius Barcinonensis in Epist. ad Julian. Tolet. :Exin tincta malo Peccamine principis Adæ Infecit genus onme hominum.
Recordatione Peccaminum meorum pavidus, et memoria ingentium criminum usquequaque perterritus, etc.Translatio S. Baudelii Martyris :
Propter immanitatem Peccaminum. Vita MS. Magnobodi Episcopi cap. 2 :
Pro diluendis originalibus Peccaminum contagiis.Adde Concilium Cloveshoense ann. 747. cap. 3. Vitam Aldrici Episcopi Cenom. pag. 69. 72. 74. 90.
Peccaminosa vita, apud Joannem Gersenium lib. 3. de Imitatione Christi cap. 50. n. 6.