percontative
percontātīvē (percunct-), adv., v. percontativus fin.
percontātīvē, Adv. (percontativus), fragend, Porphyr. Hor. sat. 2, 7, 104. Donat. Ter. Phorm. 1, 2, 7. – Charis. 181, 25 Keil personative.
eorum ‥ que disciplinaliter et ~e interrogantur decem sunt genera
videtur etiam a distinctis omnibus aliud ~e querendorum genus esse, ut cum queritur ‘cur aliquid sit’
percontātīvē, avec interrogation : Don. Phorm. 1, 2, 7.