percontativus
percontātīvus (percunct-), a, um, adj. [percontor],
- universally known (post-class.), Cael. Aur. Tard. 4, 8, 114.—
- II In gram., interrogative: modus, Diom. p. 328 P.—Adv.: percontātīvē, inquiringly, Charis. p. 161 P.
percontātīvus, a, um (percontor), I) fragend, modus, Diom. 338, 9: AIN percontativum verbum est, Donat. Ter. Andr. 5, 3, 4. – II) allgemein bekannt, Cael. Aur. de morb. chron. 4, 8, 114.
communi ‥ nomine apellari poterunt que si queruntur seorsum ~a
sunt ‥ eorum que elective interrogantur genera duo; alia ‥ dictis disciplinalibus, que et ~a vocamus
percontātīvus, a, um, interrogatif : Diom. 338, 9 || connu généralement, général, universel : C. Aur. Chron. 4, 8, 114.