perconto
perconto (percuncto), āre, 1, v. a. and n. (ante- and post-class.) [v. percontor],
- to question strictly or particularly, to inquire earnestly: docte percontat, Aeneas quo pacto, etc., Naev. ap. Non. 474, 7: si percontassem, etc., Nov. ib. 474, 5: quod sedulo percontaveram, Ap. Met. 11, 19, 13.—
- 2 percontor, ātus, in pass. signif.: de ovium dentibus opiliones percontantur, are questioned (preceded by quae a grammatico quaerenda sunt), Gell. 16, 6, 11: percontato pretio, Ap. Met. 1, 24, 11.—Hence, poet., as subst.: percontatum, i, n., = ἀξίωμα, a fundamental truth, an established principle, Cael. Aur. Acut. 1, 5, 46.
perconto (percuncto), āvī, ātum, āre = percontor (percunctor), zB. si percontassem, Nov. com. fr.: alqd sedulo, Apul.: m. folg. indir. Fragesatz, quo pacto Troiam liquerit, Naev. b. Pun. fr.: im Passiv de ovium dentibus opiliones percontantur, Gell.: percontato pretio, Apul. – Partic. subst., percunctātum, ī, n. = ἀξίωμα, ein ausgemachter Satz, eine Grundwahrheit, non febricitare furiosos percunctatum non est sive universale (allgemeiner Satz), quod Graeci καθολικόν vocant, sed est discrepatione partile, Cael. Aur. de morb. acut. 1, 5, 46.
percontō (-cūnctō), āvī, ātum, āre, c. percontor : Næv. d. Non. 474, 7 ; Apul. M. 11, 19 || au passif, être interrogé : Gell. 16, 6, 11 || part. n. percūnctātum, C. Aur. Acut. 1, 5, 46, axiome, vérité universelle.