percolo
percolo, to deck, beautify, adorn
per-cōlo, āvi, ātum, 1, v. a., to strain through, to filter, percolate.
- I Lit.: tum vinum percolato, polentam abicito, Cato R. R. 108; Cels. 6, 9; Col. 12, 41, 2; Plin. 31, 6, 37, § 70.—
- II Transf., in gen., to cause to pass through: umor per terras percolatur, passes through, Lucr. 2, 475: cibos et potiones, to pass through one, i. e. to swallow and digest, Sen. Q. N. praef. § 3: terra bibula crebros imbros percolat atque transmittit, Plin. 18, 11, 29, § 110.
per-cŏlo, cŏlŭi, cultum, 3, v. a.
- Lit.
- A To cultivate, of the soil; hence, to inhabit: Eleusiniam glebam, Ap. Met. 11, 2, 4.—
- B To perfect, finish: incohata percolui, Plin. Ep. 5, 6, 41.—
- II Transf.
- A To cleanse: os curā, App. Mag. 8.—
- B To deck, beautify, adorn: aliquid eloquentiā, Tac. Agr. 10.—
- C To honor greatly, to revere, reverence: si patrem percoles, Plaut. Trin. 2, 2, 4 (279): conjugem liberosque, Tac. A. 4, 68: multos praefecturis et procurationibus, plerosque senatorii ordinis honore, id. H. 2, 82: deos, Sol. 22, 7: dei numen in uxoris laboribus percolens, Ap. Met. 6, 15, 7; Aegyptii cerimoniis me propriis percolentes appellant Isidem, id. ib. 11, 5, 18; initia Cereris, celebrate, Aur. Vict. Caes. 14, 4: funus, id. ib. 20, 30.—
- D To persecute, pursue, cultivate: vestras disciplinas studiosius, Ap. Flor. 4, 18, p. 361: cumulata habent quae sedulo percolunt, id. Deo Soc. 22, p. 54.
- —Hence, percultus, a, um, P. a.: femina perculta, highly adorned, Plaut. Poen. 1, 2, 22 (231).
1. per-cōlo, āvī, ātum, āre, durchseihen, I) eig.: vinum, Cato: is umor percolatur, Cels. – II) übtr., durchsickern-, durchgehen lassen, Passiv percolari = durchsickern, umor per terras percolatur, Lucr.: nives liquatae per terrae venas percolantur, Vitr.: umor autem omnis per illam teneritudinem percolatur, Lact.: cibos et potiones, wie durch einen Seiher durch sich hindurchgehen lassen, Sen.
2. per-colo, coluī, cultum, ere, gehörig hegen u. pflegen, gehörig abwarten, I) im engeren Sinne, einen Ort bebauen, dah. bewohnen, Eleusiniam glebam (v. der Ceres), Apul. met. 11, 2. – II) im weiteren Sinne, 1) physisch oder geistig gehörig pflegen, a) physisch: α) durch phys. Abwartung, ausputzen, gehörig reinigen, non ullā curā os (den Mund), Apul. apol. – u. durch äußeren Schmuck, gehörig herausputzen, femina perculta, Plaut. Poen. 232. – β) durch mater. Förderung, ausführen, inchoata, Plin. ep. 5, 6, 41. – b) geistig gehörig pflegen, -betreiben, α) übh.: sapientiam percolunt, Apul. flor. 6. p. 6, 17 Kr.: vestras disciplinas studiosius percolo, Apul. flor. 18. p. 31, 20 Kr.: cumulata habent, quae sedulo percolunt, Apul. de deo Socr. 22. – β) vermittelst der Rede ausschmücken, mit rednerischem Schmucke umkleiden, ita, quae priores nondum comperta eloquentiā percoluere, rerum fide tradentur, Tac. Agr. 10. – 2) übh. tätlich hegen u. pflegen, a) eine Gottheit, einen Ort, eine Zeremonie, α) m. Acc. der Gottheit = eine Gottheit verehren, anbeten, deos, Solin. 22, 7 (9). – m. Ang. wobei? durch in u. Abl., dei numen in uxoris laboribus, Apul. met. 6, 15. – gew. m. Abl. womit? alqam (deam) caeremoniis propriis, Apul. met. 11, 5: precibus Cupidinem deorum maximum, Apul. met. 5, 25 extr.: imagines defuncti divinis honoribus, Apul. met. 8, 7. – m. dopp. Acc. Iunonem virginem (als J.) vecturā leonis caelo commeantem, Apul. met. 6, 4. – β) m. Acc. der Zeremonie usw. = verehrend abhalten, feiern, feierlich begehen, initia Cereris, Aur. Vict. Caes. 14, 4: funus, ibid. 20, 30. – b) Menschen äußerlich seine Achtung und Ergebenheit an den Tag legen, Ehre zollen, in Ehren halten, patrem, Plaut. trin. 280: coniugem liberosque eius, Tac. ann. 4, 68. – m. Abl. womit? (wodurch? ) = mit etwas beehren, auszeichnen, multos praefecturis et procurationibus, plerosque senatorii ordinis honore, Tac. hist. 2, 82.
1 percōlō, (14) āvī, ātum, āre, tr., filtrer, passer : Cato Agr. 108 ; Lucr. 2, 475 ; Col. Rust. 12, 41, 2 || [fig.] digérer : Sen. Nat. præf. 3.
2 percŏlō, (14) cŏlŭī, cultum, ĕre, tr., ¶ 1 cultiver à fond : Apul. M. 11, 2 ¶ 2 [fig.] a) mettre la dernière main à, terminer : Plin. Min. Ep. 5, 6, 41 ; b) entourer dʼégards, honorer : Pl. Trin. 280 ; Tac. Ann. 4, 68 ; H. 2, 82 ; c) orner, parer : Tac. Agr. 10 ; d) pratiquer, cultiver : Apul. Flor. 4, 18.
- 1. zeven, filtreren [vinum];
- 2. (v. poreuze stoffen) laten doorsijpelen, uitlekken; pass. doorsijpelen; ➤ umor per terras percolatur.
- 1. zeer eren, vereren [patrem; coniugem; deos];
- 2. tooien, versieren [alqd eloquentiā];
- 3. zich wijden aan (m. acc.) [sapientiam].
per-colō coluī, —, ere,
- to deck, beautify, adorn: quae priores eloquentiā percoluere, Ta.—To honor: coniugem, Ta.: multos praefecturis, Ta.