About

Menu

percello

percello, to beat down, throw down, overturn, upset

BWL

Stymphalia monstra certa sagitta perculit Hercules
Hercules smote the Stymphalian monsters with unerring arrow
timore perculsa erat civitas
the state had been overcome by fear

Frieze-Dennison Vergil

percellō, culī, culsus, 3, a.: to strike, smite vehemently; strike down, 5.374; overthrow, 11.310.

Could not find perculsaque in Logeion dictionaries.

perculsaque Verb: perfect passive participle neuter accusative plural, Verb: perfect passive participle feminine ablative singular, Verb: perfect passive participle feminine nominative singular, Verb: perfect passive participle feminine vocative singular, Verb: perfect passive participle neuter vocative plural, Verb: perfect passive participle neuter nominative plural of percello

See perculsaque in Morpho

per-cello, cŭli, culsum, 3 (perculsi for perculi, Amm.17, 8, 4; 25, 8, 13), v. a. [cf.: procella, celer], to beat down, throw down; to overturn, upset (class.; syn.: percutio, deicio).
  • I Lit.: ventus Cercius plaustrum oneratum percellit, Cato ap. Gell. 2, 22, 29; cf.: vento perculsam ratem, Afran. ap. Fest. p. 273 Müll. (Com. Rel. p. 154 fin. Rib.): magnas quercus, Enn. ap. Macr. S. 6, 2 (Ann. v. 194 Vahl.): abietem, Varr. ap. Non. 152, 11: alii adnutat ... alii percellit pedem, Naev. ap. Isid. Orig. 1, 25 (Com. Rel. p. 17 Rib.): perii! perculit me prope, Plaut. Pers. 5, 2, 28 (804); Ter. Eun. 378: radicibus arborum, Plin. 18, 34, 77, § 334: Mars communis saepe spoliantem jam et exsultantem evertit et perculit ab abjecto, Cic. Mil. 21, 56: eos Martis vis perculit, id. Marc. 6, 17.—Prov.: Perii, plaustrum perculi! I've upset my cart, i.e. I've done for myself, Plaut. Ep. 4, 2, 22 (591).—
    • B Transf., to strike, smite, hit: fetiali Postumius genu femur perculit, Liv. 9, 10 fin.; cf. id. 9, 11, 11: aliquem cuspide, Ov. Am. 2, 9, 7; 1, 7, 32.— Poet.: vox repens perculit urbem, struck, reached, Val. Fl. 2, 91.—
  • II Trop.
    • A To cast down, overthrow, ruin, destroy: adulescentiam perculisse atque afflixisse, Cic. Cael. 32, 80; id. Cat. 2, 1, 2; id. Leg. 3, 8, 24: rem publicam, Tac. A. 2, 39: aliquem, Suet. Tib. 55.—
    • B To strike with consternation, to deject, daunt, dispirit, discourage, dishearten: haec te vox non perculit? non perturbavit? Cic. Verr. 2, 3, 57, § 132: timore perculsi membra, Lucr. 5, 1223: civitates atrocibus edictis, Tac. H. 1, 53; Flor. 1, 10, 2: animos (timor), Val. Fl. 4, 651.—
    • C To urge on, excite, impel: volucres perculsae corda tuā vi, Lucr. 1, 13: aliquem ad turpitudinem, Ap. Apol. p. 281.—Perf.: perculit, in a neutr. signif., for perculsus est, Flor. 3, 10, 8.

Saved

Recent