permissus
permissus2, leave, permission
permissus, a, um, Part. and P. a., from permitto.
permissus, ūs, m. [permitto],
- leave, permission, class. and freq. in abl. with gen. of person, by one's leave, etc.: permissu legis, Cic. Agr. 2, 14, 35; id. Balb. 19, 43: permissu tuo, id. Verr. 2, 3, 80, § 184; Vell. 2, 107, 2: Lentuli, Liv. 25, 6, 1; 5, 18, 2; 5, 21, 14; 7, 7, 8 al.: citra permissum praetoris; Dig. 42, 1, 15: sacerdotum, Vulg. Act. 26, 12.
permissus, ūs, m. (permitto), die Zulassung, Erlaubnis, bei Cic. nur im Abl., permissu legis, mit vom Gesetz erteilter Erlaubnis, mit Vollmacht, Cic.: permissu tuo, Cic.: permissu Romanorum, Liv.: u. bloß permissu, Tac. – bei Spät. auch im Acc., citra permissum praetoris, ICt.
ut non nisi ipsius qui signavit ~u aperiantur et jussu
perscrutato ‥ scrinio ~u ‥ pontificis
cum licentia atque ~u piissimi regis Merciorum Offan
ne monachi penitentiam cuivis injungant sine ~u abbatis sui
Daniel, ~u regis, idolum Babyloniorum destruxit
ex illo die mater ejus Beatrix Dei ~u diabolico instinctu totas furoris habenas in propriam filiam relaxavit
nulla illos molestia exacerbandos quin potius predicationis ~u et amplo victu juvandos
1 permissus, a, um, part. de permitto.
2 permissus, (12) abl. ū, m. , permission : Cic. Agr. 2, 35 ; Verr. 2, 3, 184, etc.
permissus (1)
- P. of permitto.—As substn., a permission: utor permisso, H.
(permissus, ūs) (2) m
- per+MIT-, leave, permission; only abl: permissu legis: Lentuli, L.