perpolio
perpolio, to polish thoroughly, finish, make perfect
per-pŏlĭo, īvi, ītum (fut. perpolibo, Ap. Met. 6, 28, 20), 4, v. a., to polish well.
- I Lit.: loco calce arenāque perpolito, Vell. 2, 22, 3: aurum tritu perpolitum, Plin. 33, 4, 21, § 66: caudae setas horridas comptā diligentiā perpolibo, Ap. Met. 6, 28, 20; cf. Vell. 2, 22, 4.—
- II Trop., to polish, perfect, finish, put the finishing hand to (class.): opus, Cic. de Or. 2, 13, 54: perpolire et absolvere aliquid, id. Univ. 13: perpolire atque conficere, id. de Or. 2, 28, 121: perpoliendi labor, id. Balb. 7, 17: ea, quae habes instituta, perpolies, id. Fam. 5, 12, 10.— Hence, perpŏlītus, a, um, P. a., thoroughly polished or refined: homines perfecti in dicendo et perpoliti, Cic. de Or. 1, 13, 58: qui non sit omnibus iis artibus perpolitus, id. ib. 1, 16, 72; so, litteris perpolitus, id. Pis. 29, 70: vita perpolita humanitate (opp. immanis), id. Sest. 42, 92: oratio, id. de Or. 1, 8, 31: explicatio, id. ib. 2, 27, 120.—Hence, adv.: perpŏlītē, in a very polished manner; in sup.: perfecte et perpolitissime absolutae, Auct. Her. 4, 32, 44.
per-polio, īvī, ītum, īre, I) gehörig polieren, abglätten, abputzen, aurum cursu ipso attrituque perpolitum, Plin. 33, 66: caudae setas horridas comptā diligentiā perpolibo, Apul. met. 6, 28: carina citro limpido perpolita, Apul. met. 11, 16: vom Tünchen der Wände, abputzen, abtünchen, trichilinium (= triclinium) opere tectorio perpolit, Corp. inscr. Lat. 6, 10332: locus nuper calce arenāque perpolitus, Vell. 2, 22, 4. – II) bilbl., ausfeilen, vervollkommnen, verfeinern, einer Sache die gehörige oder äußere Feile (Feinheit u. Glätte) geben, illud opus non perp., sed dolare (aus dem Rohen herausarbeiten), Cic.: illam superiorem partem perp. atque conficere, Cic.: quantum est reliquum id perpolire et absolvere, Cic.: omnes partes orationis aequabiliter perpolitas facere, Cornif. rhet. – dah. perpolītus, a, um, gehörig gefeilt, verfeinert, fein ausgebildet, homo perfectus in dicendo et perpolitus, Cic.: cum superiores alii fuissent in disputationibus perpoliti, Cic.: non philosophiā solum, sed etiam litteris perpolitus, Cic.: haec vita perpolita humanitate, unsere heutige (feine) Zivilisation, Cic.: sapientibus sententiis gravibusque verbis ornata oratio et perpolita, Cic. ➳ Ungew. Fut. perpolibo, Apul. met. 6, 28. – Perf. perpolit (= perpoliit od. perpolivit), Corp. inscr. Lat. 6, 10332 (s. oben).
perpŏlĭō, (14) īvī, ītum, īre, tr., ¶ 1 polir entièrement : Vell. 2, 22, 3 ; Plin. 33, 46 ; Apul. M. 6, 28 ; 11, 7 ¶ 2 donner le fini à, traiter dʼune manière achevée : Cic. de Or. 2, 54 ; 2, 84 ; 2, 121 ; Fam. 5, 12, 10 ; Att. 14, 17, 6 || homines perfecti jam in dicendo et perpoliti Cic. de Or. 1, 58, hommes dʼune éloquence déjà consommée et parfaite ; non philosophia solum, sed etiam litteris perpolitus Cic. Pis. 70, ayant une très haute culture non seulement philosophique, mais encore littéraire ; vita perpolita humanitate Cic. Sest. 92, vie affinée par la civilisation.
➳ perpolit au lieu de perpoliit (-ivit) CIL 6, 10332 ; perpolibo au lieu de perpoliam Apul. M. 6, 28.
- 1. grondig polijsten;
- 2. (metaf.) vijlen, verfijnen, vervolmaken [opus]; — p. adj. perpolītus, a, um verfijnd, beschaafd [homo; in disputationibus; philosophiā et litteris]; ➤ sapientibus sententiis gravibusque verbis ornata oratio et perpolita (Cic.).
per-poliō īvī, ītus, īre,
- to polish thoroughly, finish, make perfect: opus: ea, quae habes instituta: perpoliendi labor.