perturbate
perturbate, confusedly, disorderly
perturbātē, adv., v. perturbo, P. a. fin.
perturbātē, Adv. (perturbatus), verwirrt, in ungeordneter Weise, durcheinander (so daß die logische Ordnung gestört wird), dicere, Cornif. rhet. 1, 15. Cic. de inv. 1, 29: eaque efficere non pert., Cic. or. 122: muta animalia perturbate et indisposite moveri, Sen. ep. 124, 19.
hic erit considerandum, ne quid ~e, ne quid contorte dicatur
quare omne hujusmodi principum hoc consideranti ~e confusum videbitur et inde sophisticum
ne incommodius ~ius a se quam ab alio fallatur
perturbātē, (15) confusément, pêle-mêle : Cic. Or. 122 ; Sen. Ep. 124, 19.
perturbātē
adv.
- perturbatus, confusedly, disorderly: dici: ea efficere.