perturbatus
perturbatus, troubled, disturbed, unquiet, agitated, unsettled
perturbātus, a, um, Part. and P. a., from perturbo.
perturbātus, a, um, PAdi. (v. perturbo), I) eig., stürmisch, unruhig, perturbatissimum genus tempestatis, Sen. nat. qu. 7, 10, 2. – II) übtr.: A) im allg., ganz verwirrt, verworren, wirr, ohne Ordnung, durcheinandergehend, ita confusa est oratio, ita perturbata, nihil ut etc., Cic.: perturbata tempora, Cic.: vox non explanabilis et perturbata, Sen.: vultus pert., verstörtes, Liv. – neutr. pl. subst., perturbata et confusa cernere, wüste u. wirre Traumgesichte, Cic. – B) in großer Gemütsunruhe, außer Fassung, bestürzt, neque eram occupatus neque perturbatus, Cic.: numquam vidi hominem perturbatiorem metu, Cic.: quid foedius, quid perturbatius hoc ab urbe discessu sive potius turpissimā fugā, Cic.
perturbātus, (12) a, um, ¶ 1 part. de perturbo ¶ 2 pris adjt , a) troublé : perturbatissimum genus tempestatis Sen. Nat. 7, 10, 3, lʼespèce dʼorage la plus désordonnée ; [fig.] visa perturbatiora Cic. Div. 2, 122, visions plus troublées, plus confuses ; b) bouleversé, dans lʼagitation : perturbatiore animo Cic. Fam. 6, 5, 2, avec un esprit trop troublé, manquant de calme.
- 1. warrig, verward [tempora; oratio; vox];
- 2. verward, in de war, ontsteld [vultus verstoord]; ➤ homo metu ~;
- 3. onrustig, stormachtig [genus tempestatis].
perturbātus adj.with comp.
- P. of perturbo, troubled, disturbed, unquiet, agitated, unsettled: civitas vestris legibus: voltus, L.—Plurn. as subst: onusti cibo perturbata cernimus, confused visions. —Of persons, disturbed, embarrassed, discomposed: homo perturbatior metu: cum ipsius familiaritate.