perventio

perventĭo, ōnis, f. [pervenio],

• an arrival (late Lat.), Mart. Cap. 4, § 406; Aug. Conf. 6, 1.

perventio, ōnis, f. (pervenio), das Hinkommen, Hingelangen, Augustin. conf. 6, 1. § 1; conf. 12, 12 (ad nihil p., das Zunichtewerden); de civ. dei 9, 15, 2. p. 388, 33 D. u.a. Mart. Cap. 4. § 406.

perventio [LL] 1 arrival (at). Deus stadium vestri cursus dirigere dignetur ut bravium vos aeternae vitae comprehendere faciat ‥ et ita vos abstinentiae armis circumdet, ut nullis hujus vitae oneribus a ~one retardemini Egb. Pont. 61 (= Miss. Westm. 544); nescio verborum que me dulcedo tuorum / afficit et superos velle videre facit. / et quam dulcis erit perventio! velle venire / plus mihi nectareo dulce liquore sapit L. Durh. Dial. IV 419; reliqua omnia responsoria de liberatione de Babylone infidelitatis et ~one in Jerusalem et de laude exhibita in Jerusalem Hon. GA 682C; per nos viam aliquam habes ad eum sed in nobis ~onem ad eum non habes Ad. Scot TGC 803C. 2 rumour, hostile report. 1314 si predicti perventi inveniantur culpabiles de premissis, precipimus quod responderent dicte ~oni et contentis in eadem RGasc IV 1171 p. 327b..

perventĭō, ōnis, f. (pervenio), action dʼarriver, de parvenir à : Capel. 4, 406.