perventor
perventor, ōris, m. [pervenio],
- a comer, arriver (post-class.), Sid. Ep. 3, 13; Aug. Cons. Evang. 2, 20.
perventor, ōris, m. (pervenio), I) der Hingelanger, Augustin. c. Faust. 30, 7 u.a. – II) der Ergründer, Augustin. de trin. 12. § 23.
perventŏr, ōris, m. (pervenio), celui qui parvient : Aug. Faust. 30, 7 || celui qui approfondit : Aug. Trin. 12, 23.
pervenit. S. Augustinus de Consensu Evang. cap. 10 :
Quod ita tenuit consuetudo, ut jam etiam vulgo Perventores appellentur, qui potentiam quorumlibet tamquam innaccessibiles animos, per convenientium personarum interpositionem, ambitionis arte pertingunt.