pervetus
pervetus, very old, most ancient
per-vĕtus, ĕris, adj.,
- very old: signum ligneum, Cic. Verr. 2, 4, 3, § 7: oppidum, id. ib. 2, 4, 33, § 72: amicitia, id. Fam. 13, 17: epistula sed sero allata, id. Q. Fr. 3, 1, 4, § 14: vinum non pervetus, Cels. 5, 26, 30.
per-vetus, veteris, sehr alt, uralt, rex, Cic.: amicitia, Cic.: oppidum, Cic.: epistula, Cic.: navigium Sen. rhet.: vinum, Cels.
pervĕtus, (14) ĕris, très ancien, très vieux : pervetus epistula, sed sero allata Cic. Q. 3, 1, 14, lettre de très vieille date, mais apportée avec du retard ; pervetus oppidum Cic. Verr. 2, 4, 72, ville très ancienne || [en parl. dʼune pers.] qui a vécu il y a très longtemps : Cic. Br. 61.
per-vetus eris, adj.,
- very old, most ancient: signum ligneum: amicitia: tempora.