placido
plăcĭdo, āvi, āre, v. a. [placidus],
- to soothe, calm (late Lat.): cursus suos, Ambros. Virg. 3; id. de Cain et Abel, 1, 3, 11; id. Jac. et Vit. Beat. 2, 6, 28.
placido, āvi, āre (placidus), besänftigen, beruhigen, Ambros. de Cain et Abel 1, 3, 11; de Iacob et vit. beat. 2, 6. § 28; de virginit. 17. § 107. Heges. 4, 27.
plăcĭdō, āvī, āre (placidus), tr., calmer, arrêter, ralentir : Ambr. Virg. 17, 107.