placibilis
plăcĭbĭlis, e, adj. [placeo],
- that can please, pleasing (post-class.), Tert. Resurr. Carn. 43.
placibilis, e (placeo), gefallbar, gefällig, Tert. de res. carn. 43.
plăcĭbĭlis, e (placeo), qui plaît à, agréable à : Tert. Res. 43 et 47.
Tolle igitur quidquid tibi Placibile fuerit.Theophanes habet
Et si Placibiles fuissent coram populo civitatis suæ, etc.Mox :
Si qui eorum Placibiles extitissent, etc.
Unde et accepimus de te pretium sicut inter nos et te bonæ fidei placuit atque convenit, in merce Placibile solidatas viginti duas, etc.Tertull. de Resurrect. carnis cap. 47 :
Obsecrat exhibere hostiam vivam, sanctam, Placibilem Deo... quomodo Placibilem, si damnata sunt ?Ubi Vulgata,
Placentem. Vide Placidus.
Galeazejusque successoribus concedit, ut insignia Franciæ cum suis simul deferant ann. 1393. in Reg. 145. Chartoph. reg. ch. 433 :
Ut insignia seu arma nostra regalia liliorum, cum aliqua differentia nobis Placibili, in armis suis de nostra licentia deinceps portare valeant.Id est, cum differentia, quam indicare nobis placuerit.