poenaliter
poenāliter, Adv. (poenalis), I) durch Strafe, Amm. 16, 8, 2. Augustin. c. Cresc. Donat. 2. § 1 u.a. Eccl. – II) sträflich, strafwürdig, p. peccare, Augustin. conf. 10, 33.
sciat se cum Satane satellitibus tormentorum ignibus sine fine ~iter arsurum
inferus illos / rupibus accensis penaliter occupat ignis(
ut ‥ tanquam ergastula quibus ~iter includerentur, corpora acciperent
cum ‥ ~iter ledunt quos justum est ledi
suos ‥ deos memoret offensos fataliter ~iterque punivisse quamplures propter mendacia
ut sic ~iter custoditi ‥ ad vitam pristinam non redeant
dolorosa ‥ res esset ‥ si jam ~iter et absque culpa infringerentur immunitates illius ecclesie
illorum gaudium est ut suspendantur ~iter [ME: ] et pudenter cum Jhesu in sua crucesariliche
ipse [Cristus ] tam ~iter et paupere vixit
disce quomodo Filius Dei ~iter, odibiliter, et exiliter se habuit ad hunc mundum: ~iter, quia pro nobis egenus factus est
pœnālĭtĕr (pœnalis), ¶ 1 par punition : Amm. 16, 8, 2 ¶ 2 dʼune manière qui mérite punition : Aug. Conf. 10, 33.
CujusVide supra Terra Pœnæ in Pœna 3.(alodii) incolæ loci dominium sibi potius ascribentes, quidam Pœnaliter, quidam aliter atque aliter eam(terram) usurpabant ; ita ut fructus totius terræ in usus rusticorum pene redigeretur.