praedulcis
praedulcis, very pleasing, delightful
Frieze-Dennison Vergil
praedulcis , e: (adj.), very sweet; pleasing, dear, 11.155.
prae-dulcis, e, adj.
- Lit., very sweet, luscious (perh. not ante-Aug.): mel, Plin. 13, 4, 9, § 44: ficus, id. 15, 18, 19, § 72: vina, id. 14, 6, 8, § 64: sapor, id. 12, 5, 11, § 23.—In plur. absol.: praedulcĭa, ium, n., over-sweet things, Plin. 24, 1, 1, § 3.—
- II Trop., very pleasing or delightful: decus, Verg. A. 11, 155: praedulcis eloquii suavitas, Plin. 11, 17, 18, § 55; cf. Quint. 8, 3, 56: praedulce illud genus, id. 2, 5, 22: malum (luxuries), Claud. I. Cons. Stil. 2, 132.—Adv.: praedulce, very sweetly: Tyrrhenae volucres (i.e. Sirenes) nautis praedulce minantur, Stat. S. 5, 3, 82.
prae-dulcis, e, sehr süß, übersüß, I) eig.: mel, Plin.: sapor, Plin. – subst., praedulcia, ium, n., übersüße Speisen, Cels. u. Plin. – II) übtr.: a) überaus angenehm, -lieblich, canendi suavitate, v. David, Ambros.: decus, lockend, Verg.: eloquium, Plin.: nomen, Val. Flacc.: pignus amoris, Ps. Cyr. – Acc. neutr. praedulce statt des Adv., Stat. silv. 5, 3, 82. – b) v. der Darstellung, übersüß, praedulce illud genus, Quint. 2, 5, 22: solebat dulces sententias dicere, frequentius tamen praedulces et infractas, Sen. suas. 7, 12. – subst., praedulcia, ium, n., das Übersüße im Vortrage, Quint. 8, 3, 56.
~i [gl.: suavi ] dactulorum sagina squalidum sustentans corpusculum
sitim passis praedulcia pocula tulit
ambrosia, i. herba ‥ ~is saporis
flos et apex cleri, solita dulcedine stillant / predulces ex corde favi
est ~e melos: prece supplice tangere celos(
sic nos predulci demulcent voce Sirenes
angelicae praedulcia jussa loquelae
dicit Plinius quod examen apum sedit in ore infantis Platonis, tunc eciam suavitatem illam ~is eloquii portendens
praedives habebat / ‥ puerum ‥ / extiteratque sibi praedulcis et unicus idem
pacifica conversatio inter bonos utilis est et ~is
eterne vite pignus predulce reservo, / ut sit languenti prompta parata salus
dum amori moritur, / vite predulci vivitur
quam pio, quam ~i nos foveritis solatio
prædulcis, (15) e, ¶ 1 très doux [au goût] : Plin. 13, 44 ; 15, 72 || prædulcia, ium, n. , les douceurs : Plin. 24, 3 ¶ 2 [fig.] très doux, très agréable : Virg. En. 11, 155 ; prædulcia, n. pl., Quint. 8, 3, 56, lʼafféterie.
- 1. zeer zoet [mel; sapor];
- 2. zeer aangenaam [vox; ook metaf. v.d. spreekstijl genus dicendi].
prae-dulcis e, adj.,
- very pleasing, delightful: decus, V.