praefluo
praefluo, to flow along, flow by
prae-flŭo, ĕre, v. n. and a.,
- to flow by or past (rare; perh. not ante-Aug.).
- α Neutr.: infimā valle praefluit Tiberis, Liv. 1, 45, 6: a latere urbis quod in orientem patet, id. 43, 31, 3: vado incerto, Tac. A. 12, 33: ita ut (aquae tubo ductae) recte praefluere possint, Inscr. Orell. 199.—
- β Act.: Aufidus, Qui regna Dauni praefluit Appuli, Hor. C. 4, 14, 26: Tibur, id. ib. 4, 3, 10: Aquileiam, Plin. 3, 18, 22, § 126; 3, 11, 16, § 102; 4, 3, 4, § 8: Pergamum, id. 5, 30, 33, § 126: castra, Tac. A. 15, 15: Noricam provinciam, id. ib. 2, 63.
prae-fluo, ere, vorbeifließen, v. Gewässern, infimā valle, Liv. 1, 45, 6: a latere urbis, quod in orientem patet, Liv. 43, 31, 3: vado incerto, Tac. ann. 12, 33. – mit Acc. loci, Tibur fertile, Hor. carm. 4, 3, 10: regna Dauni, ibid. 4, 14, 26: Aquileiam coloniam, Plin. 3, 126: Pergamum, Plin. 5, 126: Noricam provinciam, Tac. ann. 2, 63: castra, ibid. 15, 15.
præflŭō, (13) ĕre, ¶ 1 intr., couler par devant : Liv. 1, 45, 6 ; 43, 31, 3 ; Tac. Ann. 12, 33 ¶ 2 tr., couler devant, arroser : Tac. Ann. 15, 15 ; Hor. O. 4, 14, 26.
prae-fluō —, —, ere,
- to flow along, flow by: infimā valle, L.: provinciam, Ta.: regna Dauni, H.