praefoco
praefoco, to choke, strangle, suffocate
prae-fōco, āvi, ātum, 1, v. a. [faux],
- to choke, strangle, suffocate (poet. and post-class. for suffoco): animae viam, Ov. Ib. 560: partum, Dig. 25, 3, 4: Jovem, Arn. 7, 29: messis praefocata, Calp. Ecl. 4, 115: ex abundantiā praefocari, Macr. Somn. Scip. 1, 12.
prae-fōco, ātus, āre (prae u. faux), ersticken, erwürgen, viam animae, Ov. Ib. 556: partum, Paul. dig. 25, 3, 4: Iovem, Arnob. 7, 29: infantem filium Moysi, Augustin. epist. 23, 4: aegrotantes (v. Alp), Cael. Aur. de morb. chron. 1, 3, 54: praefocata messis, Calp. ecl. 4, 115.
See: praefocare
præfōcō, (16) āvī, ātum, āre (præ, faux), tr., obstruer, boucher : Ov. Ib. 560 || étouffer, étrangler : Macr. Scip. 1, 12 || [fig.] Calp. Ecl. 4, 115.
praefōcō —, —, āre
- prae+faux, to choke, strangle, suffocate: animae viam, O.