praepostere

praepostĕrē, adv., v. praeposterus fin.

praeposterē, Adv. (praeposterus), verkehrt, Cic. u.a.: calceum inducere, den linken statt des rechten, Plin. – bildl., pr. agere cum alqo, Cic. – Compar. praeposterius, Pompeii comment. 236, 24.

praepostere [CL] 1 in reverse order. poetica auctoritate in metris ~e poni eas [praepositiones] invenies, ut ‘maria omnia circum’ Alcuin Gram. 896D; signa reliqua que eis oriuntur et occidunt ~e oriuntur et occidunt Sacrob. Sph. 109; nec facias aliquid ~e, preponendo postponenda et postponendo preponenda Bacon V 138. 2 in incorrect order. 1169 ut nemo prepropere vel ~e, id est non commonitus neque convictus, judicetur G. Foliot Ep. 201; quedam lecciones ibi dicuntur que non hic et quedam ibi ~e ponuntur Ord. Ebor. II 329.

præpostĕrē (præposterus), adv., en intervertissant lʼordre, au rebours : Cic. Att. 7, 16, 1 ; lævus calceus præpostere inductus Plin. 2, 24, soulier gauche mis au pied droit || hors de sa place : Plin. Min. Ep. 3, 9, 28 || maladroitement, mal : Gell. 2, 8, 1 || -rius Pomp. Gr. Comm. 236, 24.

praepostere . adj.
顚倒然。

Suggest a Translation
See an image

praeposterē adv.

• praeposterus, in reverse order, out of order: litteras reddere: tecum agere.