praepositivus

praepŏsĭtīvus, a, um, adj. [praepono]. In gram.,

• that is set before, prepositive: vocales, Prisc. p. 561 P.: conjunctio, Diom. p. 409 P.: praepositiones, Prisc. p. 986 P.

praepositīvus, a, um (praepono), zum Voransetzen dienend, vorangesetzt (Ggstz. postpositivus, subiunctivus), vocales, Ggstz. vocales subiunctivae, Prisc. 1, 50: coniunctio, Ggstz. coniunctio subiunctiva, Diom. 415, 26, Ggstz. coniunctio postpositiva, Pompeii comment. 269, 9 K.: praepositiones, Prisc. 14, 23.

praepositivus [LL] 1 (gram.) placed in front, prefixed, prepositive. quod nullo modo posse fieri ordo ~ae conjunctionis ostendit Abbo QG 6 (14); þas and þillice synd gehatene ~ae, þæt sind foresettendlice Ælf. Gram. 267; ordo dicitur accidere conjunccioni precipue quia quedam ~e sunt Ps.-Gros. Gram. 58; pronominibus articularibus que sunt hic, hec, hoc, cum dicimus hic magister, hec domina, hoc stannum, et hij vocantur ~i articuli Bacon Gram. Gk. 14; de articulis autem Hebraicis et Grecis adhuc unum est verbum, sc. quod habent articulos prepositivos et subjunctivos Id. Gram. Heb. 207. 2 that confers authority (also as sb. f.). causam excusationis pro ~i cellerarii precepto pretendens R. Cold. Cuthb. 107; si tibi balliva sit tradita prepositiva / ocius infestam contempnas prepositivam, / que, cum prestat opes ex rapto, tollit amicos D. Bec. 1642–3.

præpŏsĭtīvus, a, um, prépositif [t. de gramm.] : Diom. 415, 26.