praepotens
praepotens, very able, excelling in power, superior
praepŏtens, entis, P. a., from praepossum.
prae-potēns, entis, Abl. ente, Genet. Plur. entium, sehr mächtig, sehr viel vermögend, a) v. Pers., viri, Cic.: homines, Sen.: populi, Liv.: domus, Sen. poët.: Carthago pr. terrā marique, Cic. – mit Abl. instr., pr. armis Romanus, Liv. – mit Genet., Iuppiter omnium rerum pr., allherrschend, Cic.: mit inter u. Akk., praepotens inter Africae reges, Liv. – subst., praepotentēs, ium, m., die Mächtigen, Cic. u.a.: Ggstz. humiles, Val. Max. – u. Sing. im Compar., praepotentior quidam, Salv. de gub. dei 4, 15, 74. – b) übtr., v. Lebl.: pr. philosophia, Cic.: pr. gratae mentis impetus, eigenmächtiger, Val. Max. – ➳ Genet. Plur. praepotentum, Sen. de ira 3, 13, 7 H.
Eadgaro regnante, basileo insigni atque invictissimo, ~te ac clementissimo necnon gloriosissimo
regnante ‥ rege Eadgaro ‥ ~te ac invictissimo regis Eadmundi filio
verum in futuro aut vere ~s, aut erit omnino semperque impotens
legit abjecta esse in domo pauperis ‥ magis quam habitare in tabernaculis regalibus ~s domina
~tissime rex
compotus W. W. thesaurarii magni hospicii ~tis principis H. ducis Bukyngham
præpŏtēns, (12) tis, très puissant [pers.] : Cic. Rab. Post. 44 ; præpotens omnium rerum Cic. Div. 2, 42, tout-puissant ; opibus Plin. 36, 42, excessivement riche || -tentēs, ĭum, m. , les puissants, les grands, les riches : Cic. Læl. 54 || [en parl. de choses] Cic. Nat. 2, 77 ; de Or. 1, 193 ; Val. Max. 5, 2, 8.
prae-potēns entis, adj.,
- very able, excelling in power, superior: viri: rerum omnium Iuppiter: terrā marique Karthago: armis Romanus, L.— Plurm. as subst: opes praepotentium.