praerogare

praerogare [LL] 1 to pay in advance. grates ‥ clementiae Dei, quae non modo debitum mihi supplicium non inferre, verum etiam indebitum voluit beneficium ~are Osb. V. Dunst. 18; cum barones, qui eos [sc. barbaros] in auxilium suum ‥ conciverant, nec ex propriis redditibus stipendia †prorogare [l. prerogare], nec inexpletam eorundem sitim ex predarum ‥ spoliis poterant remunerare G. Steph. 78 p. 154; 1164 neque ‥ introitum potui optinere nisi in annum totum pretio ~ato J. Sal. Ep. 134 (136 p. 12); s1185 congregavit exercitum ‥ ad hoc astrictum sacramento ‥ quod continuum aget in castris triennium, ~atis anni primi stipendiis Diceto YH 37. 2 to grant, award, bestow. b to present (someone) with a privilege. 634 Redemptoris ‥ misericordia ‥ famulis ‥ dignatur ‥ munera ~are (Lit. Papae) Bede HE II 18 p. 120; 719 conlaetamur fidei tuae et adjutores effici cupimus gratiae ~atae (Lit. Papae) Ep. Bonif. 12; tanta et externis et indigenis ~at beneficia ut ‥ hec ad fidem meritorum deberet sufficere Gosc. Edith 36; nullus sibi de iis que Deus non approbat plaudat quoniam unde isti coronam inde illi novit ‥ penam ~are Eadmer HN p. 269; s1147 eundem Willelmum de Sicilis reversum, Henricus episcopus Wintonie ad se tulit, eique non nisi quasi archiepiscopo officiosissime quotidianum ministerium ~avit J. Hex. HR Cont. 320; de regali munificentia ei in sua consecratione ~ata Ad. Eyns. Hug. III 5 tit..  b 1269 inter illa que apicem nostre dignitatis exornant approbata consuetudo nos ~at ut clerici de scaccario ‥ implacitari non debeant alibi quam ibidem KR Mem 43 m. 15d.. 3 to put in charge, give precedence to, appoint (w. dat., in & acc. or abl.). ~are, anteferre, preponere Osb. Glouc. Deriv. 468; Amazones ‥ duas reginas ceteris audaciores sibi ~antes M. Par. Maj. I 442; s1214 tres acies constituunt, in quarum prima ‥ Ferrandum ‥ prefecerunt; in acie secunda Willelmum ‥ ~antes Wend. II 107; 1336 propter veritatem ‥ et justiciam deduxit eum mirabiliter dextera Dei, et gradientem de virtute in virtutem, prerogativa meritorum in ecclesia sua merito †prorogavit [l. prerogavit] Lit. Cant. II 116; alium ‥ nobis ‥ fidum in ipsius ejecti locum supplica[vi]mus †prorogari [l. prerogari] FormOx 203.