praerogativa
praerŏgativa, ae, v. praerogativus.
praerogātīva, ae, f., s. praerogātīvus.
prærŏgātīva, (14) æ, f. , ¶ 1 v. prærogativus ¶ 2 choix préalable : Liv. 21, 3, 1 || gage, témoignage, indice, pronostic, présomption : Cic. Verr. 2, pr. 26 ; Cat. d. Cic. Fam. 15, 5, 2 ; Plin. 7, 67 || prérogative, privilège : Plin. 37, 129 ; Ulp. Dig. 26, 7, 11.
- 1. centuria die als eerste zijn stem uitbrengt; ➤ auctoritatem -ae omnes centuriae secutae sunt (Liv.);
- 2. voorverkiezing [militaris];
- 3. (metaf.) gunstig voorteken; voorproefje [triumphi; voluntatis suae];
- 4. (postklass.) voorrecht, privilege, voordeel [iurisiurandi].
PRAEROGATIVA
PRAEROGATI´VA[COMITIA]
Praerogatīva
See comitia, p. 391.