praerogo
prae-rŏgo, āvi, ātum, 1, v. a.
- To ask before another, to ask first: sententias, non more atque ordine, sed prout libuisset, praerogabat, Suet. Aug. 35.—
- II To pay beforehand or in advance: pensionem, Dig. 19, 2, 19: expensas, Cod. Just. 10, 31, 20.— Hence, praerŏgātus, a, um, P. a., asked before (class.): cujus in honore non unius tribus pars, sed comitia tota comitiis fuerint praerogata, Cic. Planc. 20, 49 (al. praerogativa): lex, proposed previously, Cod. 16, 11, 1.
prae-rogo, āvī, ātum, āre, I) vorher-, vorauszahlen, Cod. Iust. 10, 31, 20. – II) vorher in Vorschlag bringen, lex praerogata, ein vorher in Vorschlag gebrachtes Gesetz, Cod. Theod. tit. sequ. libr. 16. tit. 11. – III) verteilen, austeilen, Fulg. Vergil. contin. in. p. 138 M. Cael. Aur. de morb. acut. 1, 11, 87. Vgl. Muncker Fulg. myth. 1, 2. p. 33 (b).
See: praerogare
prærŏgō, āvī, ātum, āre, tr., ¶ 1 demander dʼabord : C. Aur. Acut. 1, 11, 87 ; prærogata lex Cod. Th. 16, 11, loi proposée antérieurement ¶ 2 solder dʼavance, payer dʼavance : Cod. Just. 10, 31, 20.