About Report a problem

Menu

praesagire

praesagire [CL], ~iri 1 to have a foreboding or presentiment of. b to anticipate. adhuc nescii duros ipsius ~ibant casus Enc. Emmae II 2; s1139 ita ~iebat animus mala futura W. Malm. HN 469 p. 26; nec mirandum, si mea mens quadam sui perturbatione ejus ~iebatur excessum, cujus vita tam delectabiliter fruebatur Ailr. Spec. Car. I 34. 539; 1164 sed absit de illa quod paternus ~it animus, quia “vix” inquit “spero ut ab ea possit aliquid boni esse” J. Sal. Ep. 134 (136 p. 80); ~iebat animus meus felicioris eventus auspicium P. Blois Ep. 138. 409C.  b 1157 quod ab initio ~iebam, quanto magis pulsabatur eo magis et magis innotuit J. Sal. Ep. 34; nobiles et magnificos decet nil promittere, sed quasi ~ire desideria hominum et eorum petitiones largitionibus prevenire P. Blois Ep. 34. 112A; 1178 tanquam desideria mea ~iretis Ib. 52. 159B. 2 to have advance knowledge of, to predict, foretell. b to portend, presage. ~io, -is, i. divinare Osb. Glouc. Deriv. 519.  b aurea ‥ imminentis et proximo future conquisitionis tempora ~ientes Gir. TH II 10; talia fuerant tunc dicta et tam naturalia futuros eventus ~iencia eorumque habundanti ex corde prenuncia Id. SD 30; est [fulmen] quod ~iat, ut “de celo tactas memini predicere quercus” Alb. Lond. DG 10. 5; 1283 quod ‥ circa hoc in thesauris ire altissimi sit signatum, videntur quedam evidentia ~ire Peckham Ep. 430; visi sunt cygni natantes infra navigium qui ~ire dicebantur ‥ felicia auspicia G. Hen. V 3.

Saved

Recent