praesago
praesāgo, āvi, ātum, 1, v. a. [praesagus],
- to forebode, presage, have a presentiment of (late Lat.): cogitatio praesagantis, Cassiod. Var. 5, 3: prodigiosa ostenta, Ap. Met. 9, 38, 22; futura rerum, id. Mag. 43, p. 301 fin.; Hier. Ep. 3, 4.
praesāgo, āvī, ātum, āre, vorausempfinden, ahnen, praesagante Vergilio, fore quandoque omnium poëtarum ac poëmatum Palaemonem iudicem, Suet. gr. 23: cogitatio praesagantis, Cassiod. var. 5, 3, 2: pr. prodigiosa ostenta, Apul. met. 9, 38: futura rerum, Apul. apol. 43: promittebant praesagando felicitatem magnam, Augustin. de civ. dei 2, 24. p. 87, 24 D.2: scala praesagata, Hieron. epist. 3. no. 4.
See: praesagare
præsāgō, āvī, ātum, āre, tr., pressentir, prévoir : Cassiod. Var. 5, 3.