praescio
praescio, to know beforehand, foreknow
Could not find praescieras in Logeion dictionaries.
praescieras Verb: pluperfect active indicative 2nd singular of praescio
prae-scĭo, īvi, ītum, 4, v. a.,
- to know beforehand, to foreknow (poet. and in post-Aug. prose): nonne oportuit praescisse me ante? Ter. And. 239: eum haec praescisse, Suet. Tib. 67.—
- II Esp. (in eccl. Lat.), of God's foreknowledge: praescivit et praedestinavit, Vulg. Rom. 8, 29; 11, 2; Ambros. in Luc. 7, 167.—Hence, adv.: praescĭ-enter, with foreknowledge, Anon. (Hilar.) in Job, 1, p. 77.
1. prae-scio, īvī u. iī, ītum, īre, vorherwissen, Ter. Andr. 239. Suet. Tib. 67, 2. Ambros. in Luc. 7. § 167. Vulg. Roman. 8, 29 u. 11, 2: eventus praescitarum rerum, Boëth. consol. phil. 5. pros. 3: angit praescitus ducti quos terminus aevi, Alcim. Avit. poëm. 2, 318: novit praescitos, die Vorhergekannten, Augustin. tract. in evang. Ioann. 45, 12. – Dav. praescītum, ī, n., s. bes.
2. praescio, ōnis, m. (praescio, ire), der Vorherwisser, – *Amm. 18, 4, 1.
See: praescire
1 præscĭō, īvī, ītum, īre, tr., savoir dʼavance || inf. pf. præscisse Ter. Andr. 239 ; Suet. Tib. 67.
2 præscĭō, ōnis, m. , celui qui pressent, qui sait dʼavance : *Amm. 18, 4, 1.
prae-sciō īvī, —, īre,
- to know beforehand, foreknow: ante, T.