praestanter
praestanter, adv., v. 2. praesto, P. a. fin.
praestanter, Adv. (praestans), vorzüglich, vortrefflich (trefflich), debuit praestanter ornari in saeculo, Ven. Fort. vit. S. Radig. 13: praestantius (hartnäckiger) homines odisse facit (haec passio), Cael. Aur. de morb. acut. 1, 4, 43: senatus auctoritas, cui vosmet ipsi praestantissime semper in mea causa praefuistis, Cic. de dom. 142: eloqui praestantissime (res divinas humanasque) posse, Quint. 12, 2, 9: lichenas oris praestantissime vincere (beseitigen), v. einem Mittel, Plin. 28, 186.
cui prout magis utcumque illa similia sunt, ita verius et ~ius existunt
nec ille ~ius valuit redhibere offitium utpote qui propinquiorem tendebat ad exitum
prestans ‥ i. multum valens ‥ unde ~er, ~ius, ~issime adverbia
præstantĕr, (16) adv., dʼune manière supérieure ou efficace : Fort. Rad. 14 || -tius C. Aur. Acut. 1, 4, 43 ; -tissime Plin. 28, 186.