praestigiator
praestigĭātor, ōris, m. [praestigiae],
- a juggler, cheat, impostor, deceiver (anteclass. and post-Aug.): praestigiator hic quidem Poenus probu' est, Plaut. Poen. 5, 3, 6 (1125); id. Aul. 4, 4, 3 (630); Sen. Ep. 45, 8: pervicaci praestigiator actu, the devil, Prud. Cath. 6, 141 (with i long).
praestīgiātor, ōris, m. (praestigiae), der Gaukler, Taschenspieler, Betrüger, Plaut., Sen. u.a.: v. Teufel, Prud. cath. 6, 140. – ➳ Die ältere Form praestrigiator, Plaut. aul. 630 u. Poen. 1125. Fronto de oratt. p. 156, 14 N. cod.
praestigium, ad praestigatores
prefatum prestigatorem ‥ populum decipientem invenit
cum ~oris lotio perfusi ars deletur et oculis, quos malitia sua prestrinxerat, videndi facultas reparatur?
mox ille nequissimus ~or aufugit
unde quia res ita phantastice immutant ~ores appellantur
palpo dolosus, perniciosus prestigiator / est benedictus
tregetowre , mimus ‥ pantomimus ‥ ~or
præstīgĭātŏr, (14) ōris, m. (præstigiæ), escamoteur : Sen. Ep. 45, 8 || [fig.] charlatan, imposteur : Pl. Pœn. 1125 ; Aul. 630.
➳ præstrig- leçon de A dans Pl.