praestes
praestes, a protector, guardian
praestĕs, ĭtis, comm. [2. praesto], in relig. lang., an epithet of deities,
- presiding, protecting; as subst., a protector, guardian, president, etc. (poet. and post-class.): praestitem in eādem significatione dicebant antiqui, quā nunc dicimus antistitem, Paul. ex Fest. p. 223 Müll.: praestitibus Laribus, Ov. F. 5, 129: versus Orphici Liberum εὐβουλῆα vocantes, boni consilii hunc deum praestitem monstrant, Macr. S. 1, 18; Mart. Cap. 2, 40: PRAESTITI JOVI, Inscr. Grut. 22, 1.
praestes, stitis, m. (2. praesto) = praeses, der Vorsteher, Schützer, lares, die schützenden Hausgötter, Ov.: Iuppiter, Capit. u. Inscr.: hic deus boni consilii pr., Macr.
~ites, dii succurrentes
hi ~ites, -tum, dii sc. qui presto erant ad petitiones hominum
hic ~es, ~itis, i. Baccus quia semper ebriosi presto sunt
præstĕs, ĭtis, m. f. (præsto), ¶ 1 celui ou celle qui préside, chef : P. Fest. 223 || boni consilii præstes Macr. Sat. 1, 18, qui inspire les bons conseils ¶ 2 défenseur, gardien, protecteur : præstites Lares Ov. F. 5, 129, les Lares tutélaires.
præstat, præest. Cardinalis Sabin. in Epist. de Expugn. CP. apud Acher. tom. 8. Spicil. pag. 287 :
Pastores et principes omnium ecclesiarum Christi, Præstites et doctores fidei christianæ, etc.
Prestitem, inquit Festus,
præstitesdicti milites qui præ aliis stabant, seu primum in ordine et linea locum obtinebant.
praestes itis, m
- 2 prae+STA-, a protector, guardian: praestitibus Laribus, O.