probativus
prŏbātīvus, a, um, adj. [probo],
- of or belonging to proof, probative (post-class.): quaestiones, Auct. Quint. Decl. 299.
probātīvus, a, um (probo), den Erweis betreffend, Ps. Quint. decl. 299.
modus agendi est quintuplex, sc. diffinitivus, divisivus, ~us, et improbativus, et exemplorum positivus
signum hujus rei ~um est quod scivit literas cum non didicerit
prŏbātīvus, a, um (probo), qui fait preuve, probant : Ps. Quint. Decl. min. 299, 1.