About
Menu

procellare

1 procellare [ML < CL procella+-are] 1 (of wind or storm) to rage (in quot. fig.). b to speak or behave in a stormy manner, to rage; c (of utterance). d (trans.) to say, utter raging. c1435 algido [sic] paupertatis aquilo ~ans michi radices concutit et evertit FormOx 449.  b non sopor inserpat oculis vigilantibus aula / patroni famulis, ne rusticus ille procellet D. Bec. 1105; si tibi sit rosea facies non inde procelles; / fastus inest pulcris, formas fastus comitatur Ib. 1683.  c nisi fetor ab ore [tue uxoris] procellet D. Bec. 2254.  d semper amaris / utitur alloquiis ‥ mala queque procellans D. Bec. 1680. 2 (of a storm) to blast (in quot. fig.). ve mihi jam soli, quem sola procella procellat D. Bec. 1657.
2 procellare v. protelare

Saved

Recent