1 procellare
[ML < CL procella+-are]
1 (of wind or storm) to rage (in quot. fig.). b to speak or behave in a stormy manner, to rage; c (of utterance). d (trans.) to say, utter raging.
c1435 algido [sic] paupertatis aquilo ~ans michi radices concutit et evertit
[FormOx 449]. b non sopor inserpat oculis vigilantibus aula / patroni famulis, ne rusticus ille procellet
[D. Bec. 1105]; si tibi sit rosea facies non inde procelles; / fastus inest pulcris, formas fastus comitatur
[Ib. 1683]. c nisi fetor ab ore [tue uxoris] procellet
[D. Bec. 2254]. d semper amaris / utitur alloquiis ‥ mala queque procellans
[D. Bec. 1680].
2 (of a storm) to blast (in quot. fig.).
ve mihi jam soli, quem sola procella procellat
[D. Bec. 1657].
2 procellare
v. protelare