profunde
prŏfundē, adv., v. profundus fin.
profundē, Adv. (profundus), tief, quo quis (equus) acrior in bibendo, (eo) profundius nares mergit, Plin. 8, 165: quod fixa non profundius intraret artus ungula, Prud. perist. 5, 119: limo profundius retentantur, Itin. Alex. 37 (86): übtr., genus humanum profunde curiosum, Augustin. conf. 13, 20, 28: caelestia profunde cogitat, Cassiod. de anim. 4: profunde peccaverunt, Vulg. Osee 9, 9.
ille arbores que ~ius radices suas in terram figunt vivent diucius
~e natans pisciculus
quanto ~ius vadatur in malo, tanto tardius exitur
his unanimi conspirantibus consensu quorum vocabula hinc ~ius annotata esse conspiciuntur
graviter et ~e suspirans
intrantes chorum fratres ~e debent inclinare
valde ~e [AS: ] loqueris, et ultra etatem nostram protrahis sermonemdeoplice
bene doces et recte ammones nos, et valde ~e supra nostre humanitatem nature. sed ‥ loquere iterum ‥ juxta nostrum intellectum
rebus gestis ‥ ~e perscrutatis
vir optimi ingenii ac ~e literatus
~e forisfaciunt se ipsos(
iteratum facinus ~ius ledit quam quod primitus est commissum
non audeo quod ~ius [ME: ] aut intimius se juveni sacerdoti revelet circa hujusmodideopluker
ad quos ‥ principalius et ~ius pertinet illorum intellectum cognoscere
~e dormit
prŏfundē (profundus), profondément ; profundius Plin. 8, 165.