profugare

profugare [ML < CL pro-+fugare] , to put to flight, drive away, banish; b (w. abstr. obj.). fugatis episcopis, destructis ecclesiis, monachis et clericis ~atis Gerv. Tilb. II 17; dux populi ~ati M. Par. Maj. I 133; Britones ‥ bellis ~atos sue ditioni subegit Eul. Hist. Annot. II 189; tyrannum a Wyndeshore usque turrim Londoniensem et inde usque Dovoriam ~avit Meaux I 250; s1204 monochos [sic] Cantuarienses ~avit [J. rex] et bona eorum confiscavit Otterb. 76; s1325 aliis nobilibus de Anglia ~atis Wals. HA I 177.  b viri ‥ contumacia poterit ~ari RL I 124; s1237 licet ad ~andum a laribus ecclesie illud ‥ contagium M. Par. Maj. III 431; ~ans errores et excessus emendans Ad. Marsh Ep. 25; faciatis ministrari necessaria sua juxta evidentem necessitatem, omni superfluitate eminus ~ata FormOx 236.