prolongo
prolongo, āvi, 1, v. [pro-longus],
- to lengthen, prolong, extend (late Lat. for prorogo, profero, duco): dies, Vulg. Deut. 6, 2: iniquitatem suam, id. Psa. 128, 3; Hilar. ad loc.; id. in Psa. 119, 13; Aug. Serm. 9, 2: sermonem, Vulg. Ezech. 12, 28.
prōlongo, āvī, ātum, āre (pro u. longus), verlängern, weiter hinaussetzen, oft bei den Eccl., zB. dies alcis, Vulg. deuter. 6, 2: iniquitatem suam, Vulg. psalm. 128, 3: incolatus meus prolongatus est, Vulg. in psalm. 119, 5.
prōlongō, āvī, ātum, āre (pro, longus), tr., prolonger, allonger : Vulg. Deut. 6, 2.
- 1. verlengen, rekken [vitam];
- 2. uitstellen, afhouden.