proloquium
prōlŏquĭum, ĭi, n. [proloquor]. *
- An introduction, preamble, Paul. ex Fest. p. 226 Müll.; v. prologium.—
- II An assertion, proposition, axiom (class. Lat. pronunciatum), the Gr. ἀξίωμα, Varr. ap. Gell. 16, 8, 1; cf. Ap. Dogm. Plat. 3, p. 29, 15: disjunctivum, Gell. 5, 11, 9.—
- III A judicial sentence: sub uno proloquio cunctos jubet occidi, Amm.29, 1, 38; 28, 1, 11.
prōloquium, iī, n. (proloquor), I) = ἀξίωμα, der Ausspruch, Satz, klass. pronuntiatum, Ael. Stilo u. Varro b. Gell. 16, 8 in. u. b. Ps. Apul. de dogm. Plat. 3. p. 262 H. Gell. 5, 11, 9. – u. der Ausspruch = das Machtgebot, Amm. 28, 1, 11 u. 29, 1, 38. – II) die Einleitung, Donat. Ter. eun. 3, 4, 1.
ille ad tam inopinabile ~ium obstupescens
hinc contueri possumus illud Dei ~ium operibus adimpleri, ubi Dominus in lege promiserat unius anni fructus sua benedictione multiplicari
sermo ‥ ipsius de veritate supersit; ‥ de Dei gloria textus ~ium
prōlŏquĭum, ĭī, n. (proloquor), proposition, idée [énoncée] : Varr. d. Gell. 16, 8, 2.
- 1. axioma;
- 2. opmerking vooraf.
Uno Proloquio in hujusmodi causas, omnes... statuit tormentis affligi.Lib. 29 :
Sub uno Proloquio cunctos jubet occidi.Vide ibi Lindenbrog.