proluvies
proluvies, an overflow, inundation
Frieze-Dennison Vergil
prōluviēs, ēī, f.: a flowing forth; excrement, discharge, 3.217. (prōluō)
prōlŭvĭes, ēi, f. [proluo],
- an overflow, inundation (class.): Romae et maxime Appia ad Martis mira proluvies, Cic. Q. Fr. 3, 7, 1 (Bait.); Lucr. 5, 950: alvi, i.e. filth cast forth, excrements, id. 6, 1200; Col. 6, 7, 1; 12, 38, 1: foedissima ventris, Verg. A. 3, 217.
prōluviēs, ēī, f. (proluo), I) die Wegspülung = wegspülende Überschwemmung, Lucr. 5, 947. *Cic. ad Q. fr. 3, 7, 1 (nach Konjektur). – II) der (hervorgeschwemmte) Unrat des Leibes, alvi, Lucr. u. Colum.: ventris, Verg.: ventris citata pr., Colum.
hec proluvies, -ei, i. aquarum copia, et hoc ~ium, -ii, i. aque inundatio
aera proluvies corrumpit sordida
†plumes [l. proluvies ], caries, sanies, pus res eadem sunt
~ium, indiscreta effusio. Terentius ‘qua est hec tam subita largitas quod proluvium? ’
prōlŭvĭēs, (14) ēī, f. (proluo), inondation, débordement : Cic. *Q. 3, 7, 1 ; alvi Lucr. 6, 1200, flux ou cours de ventre, déjections ; fœdissima proluvies ventris Virg. En. 3, 217, un flux immonde sʼéchappe de leur corps.
- 1. overstroming;
- 2. ontlasting [ventris].
prōluviēs —, f
- pro+3 LV-, an overflow, inundation: mira.—Refuse, filth: foedissima ventris, V.