pronepos
pronepos, a great-grandson
prŏ-nĕpos (scanned prōnĕpos, Sid. Carm. 11 fin.), ōtis, m.,
- a great-grandson, Dig. 38, 10, 1; 38, 10, 14; Cic. Tusc. 3, 12, 26; id. Phil. 13, 7, 15; id. Att. 16, 14, 4; Ov. M. 10, 606.
pro-nepōs, ōtis, m., der Urenkel, Cic. u.a. ➳ Die Silbe pro lang gemessen bei Sidon. carm. 11, 133.
qui solus nepotum et ~otum piacula proprii praerogativa meriti abolere potuisset
abnepus, qui natus est de ~ote
~us,þridda sunu
eodem tempore Wido cognomento Bollein senioris Geroii ~os cum Hodierna conjuge sua in pago Corboniensi honorabiliter vigebat
de patre et matre: filius et filia, nepos et neptis, ~os et proneptis, adnepos et adneptis, abnepos et abneptis
predictus W. reddidit G. de F. ~oti suo ‥ terram
Ambrosius dicit super epistulam ad Romanos quod fuit ~os Esau
ergo non fuit filius Machir, immo ~os
solus nepotum et ~otum [gl. ]nefena nefen
prŏnĕpōs, (12) ōtis, m. , arrière-petit-fils : Cic. Tusc. 3, 26.
pro-nepōs ōtis, m
- a great-grandson, C., O.