About
Menu

proscindere

proscindere [CL] 1 to cut the surface of (land, esp. by ploughing, also fig.). b (transf., in mil. context) to break up (a battle-line). incultum pertemptat humum proscindere ferro Bede CuthbV 414; ipsis [sc. Christianis] ‥ veluti bobus aratra laboriose pertrahentibus arva ~unt Ord. Vit. IX 2 p. 467; dum terram mentis nostre aratro doctrine sue ~unt Pull. Sent. 931A; occa ‥ i. quoddam instrumentum adaptum ad terram ~endam sicut rastrum Osb. Glouc. Deriv. 396; falci resecatur avena, at proscissa prius iteratur terra Brev. Sal. I kal. (Julius).  b resistentes conferta acie ~unt, fugientes sagittis et telis crispantibus transadeunt Gosc. Transl. Mild. 5 p. 160. 2 to furrow or cut into (a surface), slit, gash. nunc ferri stimulus faciem proscindit amoenam / flexibus et sulcos obliquat adinstar aratri Aldh. Aen. 32 (Pugillares) 4; s1066 jacentis [sc. Haroldi] femur unus militum gladio ~it [v. l. procidit] W. Malm. GR III 243. 3 (fig.) to cut, slash (with words), to castigate. b (w. verbal content of castigation as dir. obj.) to use for the purpose of castigation. Angli ‥ pro gentilibus inimicitiis fedis dominum suum [sc. Willelmum] ~ere convitiis W. Malm. GR III pref.; vidit ‥ se ‥ fedissimis conviciis ~i Id. HN 481 p. 39.  b si alii hec que ~itis attexerent, par erat vos obsistere, opiniones stultorum melioribus interpretationibus lenientes W. Malm. GR II 202.

Saved

Recent