pudice
pudice, modestly, chastely, virtuously
pŭdīcē, adv., v. pudicus fin.
pudīcē Adv. (pudicus), schamhaft; dah. ehrbar, züchtig, sittsam, ingenium bene et pudice doctum atque eductum, Ter.: conserves puerum mihi pudice, Catull.: alter pudice pranderit, alter labellis gesticulatus erit, Fronto: unumquodque genus (orationis), cum caste pudiceque ornatur (wenn sie mit Züchtigkeit u. Sittsamkeit geschmückt auftritt), fit illustrius, Gell. – pudicius faciunt illi, quam etc., Plaut.: ubi pudicius continerentur quam sub oculis parentum? Plin. ep.
exhortamini illos sobrie, caste, ~e, cum omni humilitate et oboedientia Deo servire
promittunt oculi veniam ridensque pudice / palpebra
et conche roridus liquor illabitur / sic nitens unio pudice nascitur
Edmundus vite fuit a puero venerande, / presule quo recta fuit Anglia tota pudice
pŭdīcē (13) (pudicus), pudiquement, avec honneur, vertueusement : Ter. Andr. 274 || pudicius Pl. Merc. 714 ; Plin. Min. Ep. 4, 13, 4.
pudīcē
adv.
- pudicus, modestly, chastely, virtuously: doctum ingenium, T.