About Report a problem

Menu

pugnus

pugnus, a fist

Frieze-Dennison Vergil

pūgnus, ī, m.: a fist, hand, 4.673.

Could not find pugnorum in Logeion dictionaries.

pugnorum Noun: masculine genitive plural of pugnus

See pugnorum in Morpho

pugnus, i, m. [root pug-; v. pugil, pugno].
  • A fist: pugnus a punctione, id est percussu dicitur, Paul. ex Fest. p. 219 Müll.: manum plane comprimere pugnumque facere, Cic. Ac. 2 (Luc.), 47, 145: certare pugnis, calcibus, unguibus, id. Tusc. 5, 27, 77; cf. id. Verr. 2, 3, 23, § 56: pugnis contundere aliquem, Plaut. Bacch. 3, 3, 46 (450): pugnum impingere alicui in os, id. Rud. 3, 4, 5 (710): pugnis onerare, id. Am. 1, 1, 72 (224): obtundere, id. ib. 2, 1, 59 (609): pugnos in ventrem ingerere, Ter. Phorm. 988: pugnum ducere alicui, to give one a blow with the fist, Dig. 47, 10, 4: percusserit proximum suum pugno, Vulg. Exod. 21, 18.—Poet., of boxing: neque pugno Neque segni pede victus, Hor. C. 3, 12, 8; 1, 12, 26: Castor gaudet equis, ovo prognatus eodem Pugnis, id. S. 2, 1, 27. —
  • II Transf., as a measure, a fistful, handful, Cato R. R. 82; Marc. Emp. 8 med.: pugnus aeris, Sen. Ira, 3, 33, 1.

Saved

Recent