pugnator
pugnator, a fighter, combatant
pūgnātor, ōris, m.: a fighter; adjectively, fighting, fierce, 11.680. (pūgnō)
pugnātor, ōris, m. [pugno],
- a fighter, combatant (perh. not ante-Aug.), Liv. 24, 15; Suet. Caes. 39 fin.; Sil. 15, 598.—Appos.: Dominus quasi vir pugnator, Vulg. Exod. 15, 3; id. Josue, 17, 1.—Transf., adj.: gallus, a fighting-cock, Plin. 30, 15, 49, § 142.
pūgnātor, ōris, m. (pugno), der Kämpfer, Fechter, Streiter, Verg., Liv. u.a. – attrib., p. gallus, ein Kampfhahn, Plin. 30, 142.
episcopus ‥ condempnatus ‥ qui ~or et fornicator existit ‥ respuendus est(
~oribus suis ‥ cunctos mundi populos in servos ‥ mihi subjugabit
arma bellica bellicosus heros assumpsit et ferratas ~orum acies prudenter ordinavit
cum quolibet decano x ~ores, sunt ergo in summa mille bellatores
assumpto exercitu suo, vix octo millibus ~orum, per Normanniam ‥ equitavit
hic ~or,a bygliter
~orem ‥ monachis ‥ invenientes
~or [gl.: i. preliator, miles, Paulus ] egregius enumerat, hoc est divini macheram verbi et loricam fidei inextricabilem
pugnātŏr, (15) ōris, m. (pugno), combattant : Liv. 24, 15 ; Suet. Cæs. 39 || gallus Plin. 30, 142, coq de combat.
pūgnātor ōris, m
- pugno, a fighter, combatant: pugnator esse desierat, had ceased fighting, L.: pellis iuvenco Pugnatori operit, V.